Sociale uitsluiting is een moderne vorm van armoede. Armoede is een complex fenomeen waarin de dimensies van inkomen, gezondheid, opleiding, zelfredzaamheid en mogelijkheden tot participatie een belangrijke rol spelen. Armoede in brede zin betekent sociale uitsluiting!
In Nederland leeft op dit moment ongeveer 9% van de huishoudens op of rond de armoedegrens (CBS 2009). De meeste kans op armoede bestaat bij eenoudergezinnen en niet-westerse allochtonen. Daarnaast blijkt dat er relatief gezien veel minderjarige kinderen zijn met een kans op armoede.
Uit onderzoek blijkt dat de mate van feitelijke sociale uitsluiting direct of indirect wordt bepaald door de omstandigheden waaronder iemand wordt opgevoed, de leeftijd waarop men zelfstandig gaat functioneren, het tijdstip waarop men van school gaat, het vermogen relaties aan te gaan en te onderhouden, het feit dat men slachtoffer is van geweld, intimidatie en seksueel misbruik en dat men met criminaliteit in aanraking komt (2006, Mw. drs. C.A. Voorham, ‘Er buiten staan. Onderzoek naar sociale uitsluiting onder cliënten van het Leger des Heils’).
Gemeenten richten zich steeds meer op de positie van deze doelgroep. Door het bevorderen van onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en participatie proberen ze sociale uitsluiting te voorkomen. Gemeenten kunnen deze doelen alleen realiseren als ze samenwerking zoeken met andere maatschappelijke partijen en daarbij over de eigen grenzen heen kijken.
Wij ondersteunen maatschappelijke organisaties graag bij het ontwikkelen van een gezamenlijke visie, integrale aanpak en het organiseren van de samenwerking.
